
Çocuklar dünyayı nasıl keşfeder? Çevrelerinde olup bitenleri anlamlandırmak ve merak ettikleri soruların yanıtlarını bulmak için nasıl yollar izlerler? Öğrenmek için her zaman bir sınıfa, ders kitabına ya da öğretmenin anlatımına mı ihtiyaç duyarlar? Peki, bir parkta yürürken, müzeyi gezerken, sokakta oyun oynarken ya da ebeveynlerine yardım ederken neler öğrenirler?

Yaşadığımız çevredeki değişimlerle birlikte yaşam biçimimiz de sürekli değişiyor. Neredeyse her gün önümüze çıkan yeni teknolojik gelişmelere uyum sağlamamız, karşımıza çıkan problemlere akılcı çözümler bulmamız ve mümkün olduğu kadar da hızlı kararlar alıp uygulamamız gerekiyor. Çoğumuz bu hızlı akışa ayak uydurabilmek için neler yapabileceğimizi sorguluyor, araştırıyor ve gelişmeleri takip ediyoruz. Acaba hem kendimizin hem de çocukların yetkinliklerini artırmak ve sahip oldukları becerileri geliştirmek için neler yapabiliriz?

Sınıfınızda derse çocukları şaşırtacak bir etkinlikle başladığınızı düşünün. Bir elinizde düz bir kâğıt, diğer elinizde buruşturulmuş bir kâğıt var. Acaba aynı yükseklikten bırakıldıklarında hangisi yere daha çabuk düşer? Çocuklar bir anda yapacağınız denemeye odaklanır, heyecanlanır ve akıllarına gelen fikirleri, tahminlerini söylemeye başlarlar. Denemeye başlamadan önce onların tahminlerini dinlemeniz, hatta sınıftaki herkesin birbirlerinin fikirlerini dinlemelerini ve tartışmalarını sağlamanız oldukça önemlidir. Heyecanla bekledikleri bu denemeyi yaptığınızda, tahminleriyle sonuçları karşılaştıracak ve denemeyi tekrar tekrar yapmak isteyeceklerdir. Böyle bir durumda çocuklar, onlara sunduğunuz problem üzerine düşünmeye başlar ve fark etmeden her adımı gözden geçirirler. Ardından açıklamalar yaparlar. Bu sırada hem bilimsel bilgilerini kullanır hem de gözlemlerine dayalı çıkarımlarda bulunurlar.

Gerçekten de geçmişte doğa, çocukların oyun arkadaşlarından biriydi. Çocukların boş zamanlarının tamamı mahalle aralarında, bahçelerde oyun oynayarak ve doğayı keşfederek geçerdi.

Bildiklerinizi, gördüklerinizi, merak ettiklerinizi çocuklarla paylaşırsınız, deneyimlerinizi çocuklara aktarırsınız, paylaştıkça çoğalırsınız. Çoğalırken çocuklara yeni bakış açıları kazandırır, onların hayatlarında değişim, dönüşüm başlatırsınız.

Çocuklar merak ettiği soruları bir projeye dönüştürebilir. Peki, çocuklar kendi projelerini yürütürken biz onlara nasıl rehberlik edebiliriz?

“Eğitim öğretim sürecinde çocuklara kazandırmayı hedeflediğiniz beceriler nelerdir?” diye bir soru sorulsa ne tür yanıtlar verirdiniz? Bir düşünün!

Çocukların doğayı sevmelerini, incelemelerini, önemsemelerini ve bunu yaşamlarının bir parçası hâline getirmelerini sağlayabiliriz. Yaşadıkları dünyayı anlamaları ve korumaları için neler yapabileceklerini fark ettirebiliriz.

Kullandığınız eşyaların bir hikâyesi olabileceğini hiç düşündünüz mü? Kim tasarlamış? Niçin tasarlamış? Tasarlarken nelere dikkat etmiş? Ya da tasarladığı sırada aklından neler geçmiş?

Bilimsel okuryazarlık, bilimi anlamaktır. Bilimin temel kavramlarını anlamanın yanı sıra problem çözmenin doğasını anlamak, problem çözerken tahminlerde bulunabilmek, elde edilen sonuçların doğrulanabilir olması gerektiğini bilmektir. Böylece okunan ve duyulan her bilgi hakkında doğru değerlendirmeler yapabilir ve bilinçli kararlar alınabilir.

Hepimiz çocukların günlük yaşamlarında karşılaştıkları problemlere çözüm aramalarını, çözümü için uğraşırken farklı yollar bulmalarını, buldukları üzerine düşünmelerini, sorgulamalarını ve fikir üretmelerini isteriz.

Çocukların konuşmalarını ve aktif katılım sağlamalarını nasıl sağlayacağız? Böyle bir ortamda düzeni sağlamak mümkün mü?

Oyun ve öğrenme birbirinin ayrılmaz parçasıdır ve nasıl öğrendiğimizin de temelini oluşturur.

Disiplinler arası öğretim nedir? Nasıl planlanır ve uygulanır? Avantajları nelerdir?

Acaba öğrenme ortamında motivasyonu nasıl artırabiliriz? Farklı yollar bulabilir miyiz? Kullandığımız yöntemleri değiştirebilir miyiz?